Gladde benen

Het is misschien wel de grootste clichévraag over de wielersport: waarom scheren wielrenners hun benen? Er zijn meerdere mogelijkheden. Vanwege de aerodynamica lijkt onwaarschijnlijk, maar je hebt er natuurlijk altijd van die freaks bij zitten. Neem Michael Rasmussen bijvoorbeeld. De inmiddels verguisde voormalige kopman van de raboploeg haalde zelfs de stickertjes van zijn fiets vanwege het gewicht. Nee, het ontharingsritueel lijkt met name te dienen voor de verzorging. Een glad oppervlak masseert toch wat fijner en makkelijker dan een zwaar behaard been. Omdat wielrenners ook regelmatig in aanraking komen met het asfalt is het in dat opzicht ook praktischer. De wond kan beter behandeld worden. Bovendien zouden de haren in de wond kunnen komen en tegelijkertijd allerlei bacteriën hierin droppen, waardoor de kans op ontstekingen toeneemt.

Tot slot heeft ontharen ook voor een belangrijk deel te maken met de wielercultuur. Iedere zichzelf respecterende fietser die een beetje serieus fietst dient zijn benen geschoren te hebben, is de opvatting die er in het wielerwereldje heerst. Niet alleen om eerder genoemde voordelen maar men is ook van mening dat gladde kuiten er gewoon veel beter uitzien. Met behaarde benen ben je bij elke willekeurige wielerclub direct een buitenbeentje.

Hoe groot is het contrast met de ‘normale wereld’. Waar collega fietsers iemand een goedkeurende blik toewerpen wanneer ze diens pas geschoren benen zien krijgt diegene van anderen direct het predicaat “gay” opgespeld, met de kanttekening daarbij dat hij nu “nooit meer aan een vriendin zal komen”.

Dergelijke verschillen van opvatting zijn in de maatschappij natuurlijk niet vreemd. Een ring midden door je neus wordt door de meerderheid van de samenleving gezien als freaky, terwijl het in de gothic-scene juist als een fraaie versiering van het lichaam bestempeld wordt. En zo zijn er nog talloze voorbeelden te bedenken.

Wat de één mooi vindt, vindt de ander lelijk. Waar de één zich prettig bij voelt daar voelt de ander zich ongemakkelijk bij. Wielrenners moeten dus vooral lekker blijven scheren. Dat niet iedereen de verfrissende sensatie van gladde benen kan waarderen is niet erg. Het is immers gewoon maatschappelijk bepaald.